Tokio 1995: Jak atak chemiczny rozprzestrzenił się na karetki i szpitale

Rankiem 20 marca 1995 roku członkowie sekty Aum Shinrikyo pozostawili pakiety z ciekłym sarinem w pięciu pociągach tokijskiego metra i przebili je końcówkami parasoli. Trzynaście osób zginęło, a tysiące zgłosiły się po pomoc medyczną. Atak stał się studium przypadku dla osób planujących działania ratunkowe na całym świecie nie tylko ze względu na uwolnienie środka. Liczyło się również to, co wydarzyło się później.

Atak rozprzestrzeniał się nawet po ewakuacji metra. Poszkodowani wychodzili na zewnątrz, jechali taksówkami lub prywatnymi samochodami i trafiali do szpitali, które nie zostały ostrzeżone, nadal mając na sobie ubrania uwalniające opary sarinu. W raportach klinicznych z Tokio opisano objawy u około jednej dziesiątej zaangażowanych ratowników medycznych i jednej czwartej personelu szpitali. Żadna z tych osób nie była nawet w pobliżu pociągów.

Badaczka, która prześledziła dalszy rozwój wydarzeń poza peronem

Amy Smithson, specjalistka ds. broni chemicznej i biologicznej, która kierowała projektem poświęconym nierozprzestrzenianiu broni w Henry L. Stimson Center w Waszyngtonie, wykorzystała Tokio jako sprawdzian tego, czy inne miasta poradziłyby sobie lepiej. Wraz z Leslie-Anne Levy opublikowała w 2000 roku raport „Ataxia: The Chemical and Biological Terrorism Threat and the US Response”, oparty na ponad 135 wywiadach z urzędnikami i pracownikami służb ratunkowych z 33 amerykańskich miast.

Jej ustalenia wskazywały, że duże miasta otrzymały fundusze, przeszkolenie i sprzęt, ale gotowość była nierówna, a najtrudniejszym wyzwaniem okazały się szpitale. Przygotowania konkurują tam o czas personelu, miejsce do przechowywania i budżet z codziennymi potrzebami.

Dlaczego skażenie się rozprzestrzenia

Uwolnienie substancji chemicznej ma wyraźne epicentrum. Skażenie wtórne rozprzestrzenia się jednak również za pośrednictwem skóry, włosów, butów, toreb, a przede wszystkim ubrań, które zatrzymują opary i nadal je uwalniają w samochodzie lub poczekalni.

Ważne jest tu rozróżnienie. Osoba narażona wyłącznie na działanie oparów, która następnie dociera do czystego powietrza, stanowi znacznie mniejsze zagrożenie dla innych po zdjęciu ubrania wierzchniego, choć samo ubranie może nadal zatrzymywać opary. Osoba, której ubranie lub skóra zostały skażone ciekłym środkiem chemicznym, stanowi realne zagrożenie dla tych, którzy jej pomagają. Dlatego dekontaminacja powinna poprzedzać transport, gdy tylko istnieje ryzyko skażenia cieczą.

Co to oznacza dla twojej rodziny

  1. Wydostanie się z zagrożonego obszaru nie oznacza, że jesteś czysty. Załóż, że twoje ubranie wierzchnie jest skażone.
  2. Jeśli możesz zrobić to bezpiecznie, zdejmij zewnętrzną warstwę odzieży przed wejściem do samochodu lub budynku i włóż ją do worka. Rozetnij ubranie zamiast przeciągać je przez głowę.
  3. Powiedz służbom ratunkowym i personelowi szpitala, że mogło dojść do narażenia na substancję chemiczną, zanim wejdziesz do środka. To chroni ich i pozwala szybciej otrzymać właściwe leczenie.
  4. Jeśli masz jakikolwiek wybór, nie przewoź osoby potencjalnie skażonej w zamkniętym samochodzie przy zamkniętych oknach i włączonym obiegu zamkniętym powietrza.
  5. Umyj się wodą z mydłem i przepłucz oczy. W naszym przewodniku po dekontaminacji znajdziesz instrukcje.

Nic z tego nie wymaga sprzętu. Wymaga wcześniejszej wiedzy.

Gdzie maska pasuje i czego nauczyło Tokio: pięć rzeczy

Dla cywilów maska służy do oddalenia się od źródła uwolnienia substancji i dotarcia do czystego powietrza, a nie do zbliżania się do niego. Pięć wniosków z doświadczeń Tokio:

  • Ochrona oczu ma znaczenie. Opary sarinu powodują zwężenie źrenic i ból oczu nawet przy niskim stężeniu. Maska pełnotwarzowa osłania oczy, a półmaska nie. Zobacz nasz przewodnik po sarinie.
  • Szczelność jest równie ważna co filtr. Filtr oczyszcza tylko przepływające przez niego powietrze. Kilkudniowy zarost, niewłaściwy rozmiar lub skręcone paski pozwalają powietrzu przepływać bokiem. Osoby z brodą potrzebują zamiast tego kaptura.
  • 40 mm to gwint, a nie klasa ochrony. Oznacza, że filtr będzie pasować, ale nie określa, przed czym chroni.
  • Dmuchawa zmniejsza wysiłek, ale nie eliminuje potrzeby użycia właściwego filtra. Nie dostarcza też tlenu.
  • Zdjęcie maski jest częścią procedury. Zrób to w czystym powietrzu, po zdjęciu odzieży wierzchniej, żeby nie przenieść skażenia na twarz i dłonie.

Dla gospodarstwa domowego oznacza to maskę lub kaptur dopasowane do każdej osoby: izraelski 4A1 dla dorosłych bez zarostu, kaptur Sapphire dla osób z brodą i w okularach, a dla dzieci maski młodzieżowe lub kaptury z wymuszonym przepływem powietrza. Trzymajcie razem z nimi rękawiczki, torby i ubrania na zmianę, bo lekcja z Tokio dotyczy w równym stopniu odzieży, co powietrza.

Często zadawane pytania

Czy można ucierpieć przez skażone ubranie innej osoby?

Tak, zwłaszcza w przypadku substancji ciekłych. W Tokio personel karetek i szpitali został narażony na opary wydobywające się z pacjentów i ich ubrań.

Co jest najważniejsze po narażeniu na substancję chemiczną?

Przenieś się na świeże powietrze i zdejmij wierzchnie ubranie. Następnie umyj się i uzyskaj pomoc medyczną.

Czy mam samodzielnie zawieźć osobę narażoną na skażenie do szpitala?

Zadzwoń pod numer alarmowy i powiedz, co się stało. Jeśli musisz jechać samochodem, najpierw zdejmij poszkodowanemu wierzchnie ubranie i pozostaw otwarte okna.

O tym artykule: opiera się on na publikacji „Ataksja: zagrożenie terroryzmem chemicznym i biologicznym oraz reakcja USA” autorstwa Amy E. Smithson i Leslie-Anne Levy, Henry L. Stimson Center, 2000, a także na wytycznych medycznych CDC i ATSDR dotyczących środków paralityczno-drgawkowych. Amy Smithson, Stimson Center, CDC i ATSDR nie są powiązani z CBRNMASKS.COM i nie poparli firmy ani jej produktów. Analizę i zalecenia opracował David Magen, założyciel CBRNMASKS.COM. Były oficer ds. badań bojowych w Wydziale Szkolenia i Doktryny IDF oraz były oficer rezerwy w izraelskim Krajowym Urzędzie ds. Sytuacji Nadzwyczajnych.

Źródła podstawowe

  • Amy E. Smithson i Leslie-Anne Levy — „Ataksja: zagrożenie terroryzmem chemicznym i biologicznym oraz reakcja USA”, Henry L. Stimson Center, 2000
  • CDC — Środki paralityczno-drgawkowe: reagowanie w sytuacjach nagłych i postępowanie medyczne
  • ATSDR — Wytyczne dotyczące postępowania medycznego w przypadku narażenia na środki paralityczno-drgawkowe
  • OSHA — Macierz doboru środków ochrony indywidualnej CBRN
  • CDC/NIOSH — Respiratory chroniące przed zagrożeniami CBRN

Autor: David Magen, założyciel CBRNMASKS.COM; były oficer ds. badań bojowych w Wydziale Szkolenia i Doktryny IDF; były oficer rezerwy w izraelskim Krajowym Urzędzie ds. Sytuacji Nadzwyczajnych. Amy E. Smithson, Henry L. Stimson Center, CDC, NIOSH i OSHA nie są powiązani z CBRNMASKS.COM i nie poparli firmy ani jej produktów.

Powrót do bloga