Atak sarinowy w Tokio: lekcje dotyczące wtórnego skażenia

Ujawnienie redakcyjne: ten artykuł opiera się przede wszystkim na publikacji Amy E. Smithson i Leslie-Anne Levy „Ataxia: The Chemical and Biological Terrorism Threat and the US Response”, Henry L. Stimson Center, 2000. Amy E. Smithson, Henry L. Stimson Center, FEMA, ATSDR, CDC, NIOSH i OSHA nie są powiązane z CBRNMASKS.COM ani nie poparły firmy lub jej produktów. Jest to niezależny komentarz edukacyjny i handlowy. Analizy, wnioski dotyczące przygotowania oraz rekomendacje produktów są autorstwa wyłącznie Davida Magena.

"Atak przemieszczał się wraz z ofiarami."

Najważniejsza lekcja z Tokio nie polega wyłącznie na tym, że organizacja terrorystyczna użyła sarinu w zatłoczonym systemie transportu. Chodzi o to, że incydent chemiczny może nadal się rozszerzać po zakończeniu pierwotnego uwolnienia substancji. Skażona odzież może narażać ratowników. Ofiary samodzielnie opuszczające miejsce zdarzenia mogą ominąć dekontaminację w terenie. Szpitale mogą stać się miejscami wtórnych incydentów, zanim ktokolwiek zidentyfikuje czynnik. Sprzęt ochrony dróg oddechowych ma znaczenie - ale tylko wtedy, gdy zostanie dobrany do zagrożenia, prawidłowo dopasowany i użyty jako część planu ewakuacji, dekontaminacji oraz pomocy medycznej, a nie jako zezwolenie na wejście do nieznanej atmosfery.

Atak sarinem w Tokio: lekcja dotycząca wtórnego skażenia, którą musi zrozumieć każda rodzina i każda placówka

Najważniejsze fakty

  • 20 marca 1995 roku członkowie Aum Shinrikyo rozprowadzili sarin w kilku pociągach tokijskiego metra podczas porannego szczytu komunikacyjnego. Zginęło ponad tuzin osób, a tysiące zgłosiły się na badania medyczne.
  • Wiele ofiar dotarło do szpitali taksówkami, prywatnymi samochodami lub pieszo - omijając zorganizowany triage w terenie i dekontaminację.
  • Raporty kliniczne z Tokio opisywały objawy u personelu karetek i pracowników szpitali, ilustrując zagrożenie wtórnym narażeniem przez skażonych pacjentów i odzież.
  • Raport Ataxia autorstwa Amy E. Smithson analizował atak w Tokio, a następnie oceniał gotowość Stanów Zjednoczonych na podstawie ponad 135 wywiadów w 33 miastach i ponad 400 opublikowanych źródeł.
  • Pełnotwarzowy respirator oczyszczający powietrze może ograniczać tylko określone narażenia, gdy część twarzowa, uszczelnienie, filtr, stężenie i poziom tlenu są odpowiednie. Nieznane lub bezpośrednio zagrażające życiu atmosfery wymagają profesjonalnej ochrony dróg oddechowych i dowodzenia akcją.

Poranek, gdy metro stało się chemicznym polem bitwy

Poranny szczyt w Tokio już się rozpoczął, gdy pięciu członków Aum Shinrikyo wsiadło do pociągów jadących w kierunku dzielnicy rządowej. Mieli przy sobie ciekłą sarinę w plastikowych opakowaniach, które położyli na podłogach wagonów, a następnie przedziurawili przed opuszczeniem pociągów. Ciecz wyparowała w zatłoczonych wagonach i na stacjach, tworząc toksyczną parę. Pasażerowie początkowo nie mieli wiarygodnego ostrzeżenia, że znaleźli się w strefie ataku środkiem paralityczno-drgawkowym. U ludzi występowały zwężone źrenice, niewyraźne widzenie, katar, ucisk w klatce piersiowej, osłabienie, wymioty, drgawki i niewydolność oddechowa. Pierwsze działania kształtowała niepewność - dokładny rodzaj substancji chemicznej nie był od razu znany, a część ratowników weszła na skażone obszary bez takiego poziomu ochrony dróg oddechowych i skóry, jaki byłby wymagany w przypadku potwierdzonego środka paralityczno-drgawkowego. Skala napływu poszkodowanych była równie dezorientująca: wiele osób dotarło do szpitali samodzielnie, przez każde dostępne wejście, z różnych stacji i o różnych porach, z objawami od łagodnych dolegliwości oczu po zagrażającą życiu niewydolność oddechową.

Analizę tę najlepiej czytać razem z przewodnikiem po dekontaminacji po narażeniu na substancje chemiczne oraz cywilnym przewodnikiem po sarinie. Razem łączą obraz zagrożenia z jego praktycznymi konsekwencjami oraz znaczeniem dla przygotowania ludności cywilnej.

Ekspertka, która prześledziła skutki niepowodzenia poza peronem

Amy E. Smithson jest specjalistką w dziedzinie broni chemicznej i biologicznej. Kierowała projektem ds. nierozprzestrzeniania broni chemicznej i biologicznej w Henry L. Stimson Center oraz prowadziła badania terenowe w środowiskach wojskowych, rządowych, naukowych i zajmujących się reagowaniem kryzysowym. W 2000 roku wraz z Leslie-Anne Levy opublikowała raport „Ataxia: The Chemical and Biological Terrorism Threat and the US Response”. Raport potraktował wydarzenie w Tokio jako test przyjętych założeń: Czy zaawansowane technologicznie miasto może szybko rozpoznać niekonwencjonalny atak? Czy policja, straż pożarna, ratownictwo medyczne i szpitale będą się ze sobą komunikować? Czy sprzęt dotrze do osób, które rzeczywiście go potrzebują? Czy personel będzie rozumiał ograniczenia zakupionego wyposażenia? Raport opierał się na ponad 135 wywiadach z urzędnikami państwowymi, niezależnymi ekspertami i pracownikami służb ratunkowych w 33 amerykańskich miastach oraz na ponad 400 źródłach drukowanych. Smithson ustaliła, że programy federalne skierowały pieniądze, szkolenia i sprzęt do obszarów metropolitalnych - jednak poziom gotowości pozostawał nierówny. Szczególnie trudno było włączyć szpitale do systemu, ponieważ przygotowanie wymagało czasu personelu, miejsca do przechowywania, szkoleń, konserwacji oraz pieniędzy na zdarzenie, którego administratorzy mieli nadzieję nigdy nie doczekać.

Drugim miejscem zdarzenia było wejście do szpitala

Uwolnienie substancji chemicznej ma widoczne centrum: pociąg, pomieszczenie, ulica lub obiekt przemysłowy, w którym czynnik pojawia się po raz pierwszy. Skażenie wtórne tworzy drugą geografię. Zagrożenie może przenosić się na skórze, materiale nasączonym cieczą, butach, torbach i odzieży, która zatrzymała parę. Raporty kliniczne z Tokio opisywały objawy u około 10% personelu karetek i 23% personelu szpitalnego zaangażowanego w działania. Wniosek operacyjny jest jasny: szpitale i załogi transportu medycznego nie mogą zakładać, że opuszczenie miejsca uwolnienia automatycznie oznacza, iż poszkodowany jest wolny od skażenia. Wytyczne medyczne CDC rozróżniają osoby narażone wyłącznie na parę środka paralityczno-drgawkowego od osób, których skóra lub odzież jest skażona ciekłym środkiem - narażenie wyłącznie na parę na ogół wiąże się z mniejszym ryzykiem skażenia wtórnego, gdy osoba znajduje się już w czystym powietrzu, choć odzież może zatrzymywać parę; skażenie cieczą może zagrażać ratownikom poprzez kontakt i emisję oparów.

Samodzielna ewakuacja burzy idealny plan

Plany awaryjne często zakładają, że osoby poszkodowane skażone substancją zostaną zidentyfikowane na miejscu, przeprowadzone przez korytarz dekontaminacyjny i po wcześniejszym ostrzeżeniu przetransportowane do wyznaczonego szpitala. Prawdziwi ludzie nie czekają na realizację planu. Dzwonią do bliskich, wsiadają do taksówek, wsiadają do innych pociągów, idą do znanych sobie szpitali i szukają najszybszej drogi do uzyskania pomocy. Wytyczne ATSDR ostrzegają, że wielu pacjentów narażonych na działanie substancji chemicznych trafia do placówek bez zapowiedzi i bez dekontaminacji w terenie - mogą zostać umieszczeni w gabinetach badań, zanim zostanie rozpoznane narażenie. Dla zespołów ochrony, szpitali, szkół, hoteli, operatorów transportu i dużych zakładów pracy istotne pytanie nie brzmi, czy straż pożarna posiada kombinezony ochronne. Chodzi o to, co się dzieje, gdy objawowy nieznajomy, pracownik lub klient dociera do wejścia, zanim straż pożarna ustanowi strefę bezpieczeństwa.

Ochrona dróg oddechowych, zanim czynnik zyska nazwę

Pierwsze minuty incydentu chemicznego charakteryzują się niepełnymi informacjami. Zapach może być niewyczuwalny. Objawy mogą przypominać zatrucie pestycydami, narażenie na dym, panikę lub zwykły nagły przypadek medyczny. Respirator nie może zidentyfikować substancji, a połączenie 40 mm nie dowodzi, że filtr jest dla niej odpowiedni. W przypadku profesjonalnych ratowników OSHA wymaga ochrony dostarczającej powietrze, takiej jak nadciśnieniowy autonomiczny aparat oddechowy, dla pracowników, którzy mają pozostać w nieznanym środowisku CBRN lub do niego wejść. W przypadku cywilów i osób nieuczestniczących w działaniach ratowniczych zadanie jest inne: oddalić się od miejsca uwolnienia substancji, stosować się do oficjalnych instrukcji, dotrzeć do czystego powietrza, w razie potrzeby unikać oparów zalegających nisko, na polecenie zdjąć skażoną odzież i uzyskać pilną pomoc medyczną. Właśnie w tym kontekście odpowiednio dobrana cywilna maska pełnotwarzowa lub zasilany kapturek może być przydatna - jako przygotowana z wyprzedzeniem warstwa mająca ograniczyć narażenie na wdychanie substancji i kontakt z oczami podczas ucieczki lub przemieszczania się w bezpieczne miejsce. Produkt nie zmienia zadania z ucieczki na wejście.

Pięć wniosków z Tokio dotyczących masek i filtrów

1. Ochrona oczu jest częścią przygotowania do ochrony dróg oddechowych. Saryna może oddziaływać na oczy przy niskich stężeniach w powietrzu, powodując szpilkowate zwężenie źrenic, ból oczu i zaburzenia widzenia. System pełnotwarzowy chroni oczy i drogi oddechowe jako jeden interfejs, podczas gdy urządzenie zakrywające usta i nos pozostawia oczy odsłonięte.

2. Szczelność jest równie ważna jak filtr. Filtr oczyszcza wyłącznie powietrze, które przez niego przepływa. Zarost, niewłaściwy rozmiar, uszkodzona guma, skręcone paski lub nieprawidłowo osadzony pochłaniacz mogą umożliwić skażonemu powietrzu ominięcie filtra. Użytkownicy z brodą potrzebują systemu zaprojektowanego tak, aby nie opierał się na konwencjonalnym uszczelnieniu na twarzy.

3. Czterdzieści milimetrów opisuje połączenie - nie uniwersalną ochronę. Powszechny gwint NATO 40 mm umożliwia podłączanie kompatybilnych elementów. Nie oznacza to, że wszystkie filtry mają identyczne właściwości chemiczne. Rzeczywisty zakres deklarowanej ochrony zależy od materiału filtracyjnego, czynników testowych, pojemności, historii przechowywania, okresu użytkowania oraz dokumentacji producenta.

4. Zasilana dmuchawa zmniejsza wysiłek związany z oddychaniem, ale nie wytwarza tlenu. Dmuchawa w systemie PAPR przepuszcza otaczające powietrze przez filtr. Nadal jest to system oczyszczania powietrza. Rozładowane baterie, odłączony przewód lub nieodpowiedni filtr mogą uniemożliwić działanie systemu, a żadna dmuchawa nie zamieni atmosfery ubogiej w tlen w bezpieczne powietrze.

5. Maskę zdejmuje się dopiero po zabezpieczeniu otoczenia i użytkownika. Nieumiejętne zdejmowanie może przenieść skażenie na twarz i dłonie. Podejrzenie narażenia wymaga zastosowania się do oficjalnych zaleceń, przemieszczenia się w bezpieczne miejsce, ostrożnego zdjęcia skażonej odzieży, umycia się oraz oceny medycznej. Respirator nie jest środkiem dekontaminacji i nie może odwrócić skutków zatrucia, do którego już doszło.

Jeden incydent, cztery różne zadania

Osoba Główne zadanie Właściwy priorytet Implikacje dla ochrony dróg oddechowych
Osoba dojeżdżająca do pracy lub członek rodziny Uciekaj lub schroń się zgodnie z instrukcjami Opuść obszar uwolnienia substancji, dotrzyj do czystego powietrza i postępuj zgodnie z poleceniami władz Wcześniej rozmieszczony sprzęt pełnotwarzowy może ograniczyć narażenie wyłącznie w udokumentowanych granicach
Ochrona lub personel obiektu Ostrzegaj, odizoluj i odsuń ludzi Nie wchodź do podejrzanej strefy skażenia; wezwij służby ratunkowe Sprzęt powinien wspierać obowiązki związane z ewakuacją, a nie improwizowane wejście do strefy HazMat
Personel przyjmujący lub ochrona szpitala Chroń obiekt, zachowując dostęp do opieki Rozpoznaj oznaki narażenia, kieruj przybywające osoby do kontrolowanego obszaru, uruchom procedury dekontaminacji Instytucjonalne środki ochrony indywidualnej muszą być przydzielone, dostępne i wsparte szkoleniem
Ratownik HazMat lub CBRN Określ charakter zagrożenia i kontroluj je Działaj w ramach dowodzenia akcją, z monitoringiem, wyznaczonymi strefami i dekontaminacją Wejście w nieznaną atmosferę lub atmosferę bezpośrednio zagrażającą życiu i zdrowiu wymaga profesjonalnego sprzętu ochronnego dostarczającego powietrze

Magazyn sprzętu to nie zdolność operacyjna

Badania Smithsona wielokrotnie wracają do różnicy między posiadaniem sprzętu a umiejętnością korzystania z niego jako ze skoordynowanego systemu. Miasto może kupić maski, a mimo to ponieść porażkę, jeśli sprzęt pozostaje w opakowaniach, filtry tracą ważność, szpital jest wyłączony z ćwiczeń, policja i straż pożarna stosują niezgodne procedury albo zwykły personel nie wie, kiedy się wycofać. Zestaw ochronny powinien odpowiadać na praktyczne pytania jeszcze przed alarmem: Który system należy do każdej osoby? Czy każdy użytkownik potrafi szybko założyć sprzęt i potwierdzić, że został prawidłowo zmontowany? Czy filtr jest fabrycznie zaplombowany i kompatybilny? Czy baterie są przechowywane i testowane? Czy wszyscy rozumieją, że celem jest ucieczka, schronienie lub ewakuacja - a nie prowadzenie rozpoznania ani akcji ratunkowej w nieznanej strefie skażenia? Najbardziej nieodpowiedzialnym komercyjnie sposobem sprzedaży maski przeciwgazowej jest sugerowanie, że jej zakup kończy przygotowania. Bardziej użyteczny przekaz jest trudniejszy, ale wiarygodniejszy: właściwy sprzęt może usunąć jedną konkretną podatność, lecz dopiero przygotowanie zmienia sprzęt w zdolność ochronną.

Budowa praktycznego rodzinnego zestawu ochrony dróg oddechowych

Dorośli: izraelska maska przeciwgazowa CBRN 4A1 Black Diamond Simplex — pełnotwarzowa maska obrony cywilnej, panoramiczny wizjer, rurka do nawadniania, przyłącze filtra 40 mm, dla osób bez zarostu, które mogą uzyskać prawidłową szczelność. Dla osób z zarostem: izraelski kaptur PAPR Sapphire — system zasilany obejmujący całą głowę, wykorzystujący dmuchawę ONYX 45 i platformę filtra 40 mm.

Dzieci w wieku 2–8 lat: dziecięcy kaptur PAPR MAMTAK / Quartz. Niemowlęta i małe dzieci w wieku 0–2 lat: system ochrony niemowląt Multipro. Dzieci w wieku 8–14 lat: izraelska dziecięca maska przeciwgazowa 10A1. Każdy członek rodziny potrzebuje systemu zaprojektowanego z myślą o danym użytkowniku.

Filtry: izraelskie filtry CBRN/NBC M80 i PA-12 40 mm - fabrycznie zamknięte pochłaniacze. Dokładne możliwości ochrony przed konkretnymi czynnikami, limity użytkowania i warunki przechowywania należy potwierdzić dla danego modelu. Poznaj systemy PAPR dla dorosłych i dzieci lub pełną ofertę na stronie CBRNMASKS.COM.

Chroń swoją rodzinę

4A1 dla dorosłych, Sapphire dla osób z brodą, MAMTAK / Quartz dla dzieci w wieku 2–8 lat, Multipro dla niemowląt. Fabrycznie zamknięte filtry 40 mm do każdej maski. Izraelski rodzinny zestaw CBRN dla całego gospodarstwa domowego. CBRNMASKS.COM - izraelski sprzęt obrony cywilnej, używany od 2009 roku.

Źródła podstawowe

Autor: David Magen - były oficer dochodzeniowy ds. działań bojowych w Wydziale Doktryn i Szkolenia Dyrekcji Operacyjnej IDF; były oficer sztabowy w Krajowym Urzędzie ds. Sytuacji Kryzysowych, odpowiedzialny za planowanie ciągłości działania dla władz lokalnych w regionie Hajfy. Założyciel CBRNMASKS.COM od 2009 roku. Amy E. Smithson, Henry L. Stimson Center, CDC, NIOSH i OSHA nie są powiązane z CBRNMASKS.COM i nie rekomendowały firmy ani jej produktów.

Powrót do bloga