Tokio 1995: Hoe een chemische aanval ambulances en ziekenhuizen bereikte
Op de ochtend van 20 maart 1995 lieten leden van de sekte Aum Shinrikyo pakketten met vloeibare sarin achter in vijf metrowagons in Tokio en prikten ze lek met de punten van paraplu's. Dertien mensen kwamen om en duizenden zochten medische hulp. Wat de aanval tot een casestudy voor crisisplanners overal ter wereld maakte, was niet alleen de uitstoot. Het was wat er daarna gebeurde.
De aanval bleef zich verspreiden nadat de metro was ontruimd. Slachtoffers liepen naar buiten, namen taxi's of privéauto's en kwamen aan bij ziekenhuizen die niet waren gewaarschuwd, nog steeds gekleed in kleding die sarindamp afgaf. Klinische rapporten uit Tokio beschreven symptomen bij ongeveer een tiende van de betrokken ambulancebemanning en een kwart van het ziekenhuispersoneel. Geen van hen was in de buurt van de treinen geweest.
De onderzoeker die het spoor voorbij het perron volgde
Amy Smithson, een specialist in chemische en biologische wapens die het non-proliferatieproject leidde bij het Henry L. Stimson Center in Washington, gebruikte Tokio als test om te zien of andere steden het beter zouden doen. Samen met Leslie-Anne Levy publiceerde ze in 2000 "Ataxia: The Chemical and Biological Terrorism Threat and the US Response", gebaseerd op meer dan 135 interviews met functionarissen en hulpverleners in 33 Amerikaanse steden.
Haar bevinding was dat geld, training en uitrusting de grote steden hadden bereikt, maar dat de paraatheid ongelijk was en ziekenhuizen het moeilijkst voorbereid waren. Paraatheid moet daar concurreren om personeelstijd, opslagruimte en budget met zaken die elke dag gebeuren.
Waarom besmetting zich verspreidt
Een chemische uitstoot heeft een duidelijk middelpunt. Secundaire besmetting heeft een tweede verspreidingsgebied: huid, haar, schoenen, tassen en vooral kleding, die damp vasthoudt en blijft afgeven in een auto of wachtkamer.
Hierbij is een belangrijk onderscheid. Iemand die alleen aan damp is blootgesteld en daarna schone lucht bereikt, vormt veel minder risico voor anderen zodra de bovenkleding uit is, hoewel de kleding zelf nog damp kan bevatten. Iemand met vloeibaar middel op de kleding of huid vormt een reëel gevaar voor de mensen die helpen. Daarom gaat ontsmetting vóór vervoer zodra er kans is op besmetting met vloeistof.
Wat dit voor jouw gezin betekent
- Het gebied verlaten maakt je niet schoon. Ga ervan uit dat je bovenkleding besmet is.
- Trek uw bovenste kledinglaag uit voordat u in een auto of gebouw stapt, als u dat veilig kunt doen, en doe die in een zak. Knip kleding los in plaats van die over uw hoofd uit te trekken.
- Vertel de hulpdiensten en het ziekenhuispersoneel dat u mogelijk aan een chemische stof bent blootgesteld, voordat u naar binnen gaat. Zo beschermt u hen en krijgt u sneller de juiste behandeling.
- Vervoer iemand die mogelijk besmet is niet in een gesloten auto met gesloten ramen en de luchtcirculatie op recirculeren, als u ook maar enige keuze hebt.
- Was met water en zeep en spoel de ogen. In onze gids voor ontsmetting vindt u de stappen.
Daar is geen uitrusting voor nodig. Wel moet u het van tevoren weten.
Waar een masker past en vijf lessen uit Tokio
Voor burgers is een masker bedoeld om weg te komen van een uitstoot en schone lucht te bereiken, niet om ernaartoe te gaan. Vijf lessen uit de ervaring in Tokio:
- Ook de ogen zijn belangrijk. Sarinedamp vernauwt de pupillen en veroorzaakt bij lage concentraties oogpijn. Een volgelaatsmasker bedekt de ogen; een halfgelaatsmasker niet. Bekijk onze gids over sarin.
- De afdichting is net zo belangrijk als het filter. Een filter reinigt alleen de lucht die erdoorheen gaat. Baardstoppels, een verkeerde maat of gedraaide banden laten lucht langs het masker stromen. Mensen met een baard hebben in plaats daarvan een kap nodig.
- 40mm is een schroefdraad, geen beschermingsklasse. Het betekent dat een filter past, niet waartegen het beschermt.
- Een blaassysteem vermindert de inspanning, maar maakt het juiste filter niet minder belangrijk. Het voegt ook geen zuurstof toe.
- Het masker afzetten hoort bij de procedure. Doe dat in schone lucht, nadat u uw bovenkleding hebt uitgetrokken, zodat u geen besmetting overdraagt op uw gezicht en handen.
Voor een huishouden betekent dat een masker of kap die iedereen past: het Israëlische 4A1 voor volwassenen zonder baardstoppels, de Sapphire-kap voor mensen met een baard of bril, en jeugdm maskers of aangedreven kappen voor kinderen. Houd handschoenen, tassen en schone kleren bij de hand, want de les uit Tokio gaat net zo goed over kleding als over lucht.
Veelgestelde vragen
Kun je schade oplopen door besmette kleding van iemand anders?
Ja, vooral bij vloeibare middelen. In Tokio werden ambulance- en ziekenhuispersoneel getroffen door dampen die vrijkwamen van patiënten en hun kleding.
Wat is het nuttigste om te doen na blootstelling aan chemicaliën?
Ga naar schone lucht en trek je bovenkleding uit. Was je daarna en zoek medische hulp.
Moet ik een blootgesteld persoon zelf naar het ziekenhuis rijden?
Bel de hulpdiensten en vertel wat er is gebeurd. Als je zelf moet rijden, trek dan eerst de bovenkleding van de persoon uit en houd de ramen open.
Over dit artikel: het is gebaseerd op "Ataxia: The Chemical and Biological Terrorism Threat and the US Response" van Amy E. Smithson en Leslie-Anne Levy, Henry L. Stimson Center, 2000, en op medische richtlijnen van de CDC en ATSDR over zenuwgassen. Amy Smithson, het Stimson Center, de CDC en ATSDR zijn niet verbonden aan CBRNMASKS.COM en hebben het bedrijf of zijn producten niet aanbevolen. De analyse en aanbevelingen zijn van David Magen, oprichter van CBRNMASKS.COM. Voormalig officier voor gevechtsonderzoek bij de afdeling Training en Doctrine van de IDF en voormalig reserveofficier bij de Nationale Noodautoriteit van Israël.
Primaire bronnen
- Amy E. Smithson en Leslie-Anne Levy — "Ataxia: The Chemical and Biological Terrorism Threat and the US Response", Henry L. Stimson Center, 2000
- CDC — Zenuwgassen: noodhulp en medische behandeling
- ATSDR — Richtlijnen voor medische behandeling bij zenuwgassen
- OSHA — Selectiematrix voor persoonlijke beschermingsmiddelen tegen CBRN
- CDC/NIOSH — Ademhalingsbescherming tegen CBRN-gevaren
Geschreven door David Magen, oprichter van CBRNMASKS.COM; voormalig officier voor gevechtsonderzoek bij de afdeling Training en Doctrine van de IDF; voormalig reserveofficier bij de Nationale Noodautoriteit van Israël. Amy E. Smithson, het Henry L. Stimson Center, de CDC, NIOSH en OSHA zijn niet verbonden aan CBRNMASKS.COM en hebben het bedrijf of zijn producten niet aanbevolen.